Nikolla Dako-Lici – dakofamliy.com

Nikolla Kita Dako

1886-1969

Vangjeli Zhaka

1894-1949

464608726_9252257491470322_213470889204127736_n

Gjyshi im Nikolla Kita Dako

Gjyshi im Nikolla ose Lici sic e njihnin, lindi në vitin 1886, dhe u martua me Vangjeli Zhaken nga Bodari. Ka lene gjurme te thella në kujtesën e familjes sonë, dhe në të gjithë krahinën e Përmetit si një njeri i urtë, human dhe me mençuri të rrallë. I dalluar për diplomacinë dhe maturinë që tregonte në çdo vendim, ai gëzonte respektin e fisit dhe të gjithë komunitetit përreth. Në një kohë të vështirë për vendin, gjatë pushtimit fashist italian, gjyshi tregoi një largpamësi të veçantë. Ai vendosi të dërgojë tre nga djemtë e tij në Tiranë, jo thjesht për t'u shkolluar, por për të mësuar zanate dhe për të ndërtuar një të ardhme me dinjitet. Ky hap i guximshëm u bë edhe më domethënës kur tre djemtë e tij u përfshinë në radhët partizane, duke u bërë pjesë e luftës për çlirim dhe liri. Sakrifica më e madhe e kësaj familjeje erdhi në tetor të vitit 1944, kur djali më i vogël Todi, ende pa mbushur 18 vjeç, Rra heroikisht në luftë kundër forcave nazifashiste dhe bashkëpunëtorëve të tyre per clirimin e Shqiperise Ne "Shen Pal Te Mirdites". Humbja ishte e dhimbshme, por e mbushur me krenari – një dëshmi e edukatës dhe idealeve që gjyshi kishte mbjellë te fëmijët e tij. Trashëgimia që ai la pas nuk është vetëm një histori familjare, por një shembull për të gjitha brezat: si të jetosh me dinjitet, si të shërbesh me urtësi dhe si të sakrifikosh për të mirën e përbashkët.

Nena-Vangjeli (Zhaka)Dako

Për nënë Vangjelinë-qe nuk e njohem kurre!Nënë Vangjelia ishte një grua e thjeshtë, por me një zemër të madhe dhe shpirt të ndritur. E njohur në fshat për dashurinë e pakufishme që kishte për familjen, ajo kishte rritur me përkushtim dhe sacrifice 6 fëmijët saj 5 djem e nje vajze, por pika e dobet e saj ishte veçanërisht Todi, djali i saj të vogel, që e kishte si dritën e syve. Ai ishte krenaria e saj, shpresa e jetës.Por një ditë, jeta e nënë Vangjelisë ndryshoi përgjithmonë. Një lajm i kobshëm mbërriti në pragun e saj: Todi kishte rënë heroikisht në luftë. Ajo nuk mund ta besonte. Sytë iu mbushën me lot, zemra iu drodh nga dhimbja, dhe bota përreth humbi ngjyrat. Ashtu si shumë nëna që kanë humbur bijtë në beteja, edhe ajo nuk e pranonte dot humbjen. Në mendjen dhe zemrën e saj, Todi ishte ende gjallë, dhe ajo vazhdoi ta kërkonte, ta thërriste, ta ëndërronte.Me kalimin e ditëve, dhimbja nuk u fashit, por u thellua. Ajo nisi të mbyllej në vetvete, të largohej nga jeta dhe nga njerëzit. Nënë Vangjelia nuk ishte më ajo që kishte qenë. Pesha e humbjes ia thërrmoi shpirtin ngadalë, derisa pas pesë vitesh, e lodhur nga pritja, e shteruar nga dhimbja, u nda nga kjo jetë, me zemër të plagosur dhe me emrin e Todit në buzë.Jeta e saj është një dëshmi e fortë e dashurisë së një nëne, që nuk shuhet as nga koha, as nga vdekja. Kujtimi i saj jeton si një lutje e heshtur për paqe dhe si një simbol i sakrificës njerëzore.